यथा स्वन्नं भुक्त्वा परमश्यनीयेऽपि शयितो वराहो निर्मुक्तः पुनर् अशुचि धावेत् परिचितम् | तथा श्रेयः शृण्वन् प्रशमसुखम् आस्वाद्य गुणवद् वनं शान्तं हित्वा गृहम् अभिलषेत् कामतृषितः || ६० ||

अवितृप्ततया तथापि मे हृदयं निर्णयम् एव धावति अवसाययितुं क्षमाः सुखं न विधेयेषु विशेषसम्पदः